Ασυνήθιστη συνάντηση

Εδώ είναι το ηλεκτρονικό ίχνος 

του γείτονα. 

Ό,τι δεν είμαι, ό,τι δεν θέλω, μπήκε από την πόρτα σαν αυτές 

που ανοίγουν στο όνειρο.

Πώς να χαθώ; 

Η σήτα θυσιάστηκε ήδη από το νύχι 

του γάτου 

σ' ένα κύμα ξενοιασιάς. 

Είναι 

καιρός ν' αφήσεις τον ελαιώνα;

Εσύ 

δεν ζήτησες χαρακτηριστικά καθορισμένα;

Αυτός 

ο κύκλος από διαφάνειες που εδώ εξατμίζονται, 

σε κάποια μελλούμενη ώρα, 

ξένος τόπος μπορεί να σε δεχτεί. Και είναι μάταιη η αποφυγή του.

Έσκασε

Ό,τι έσπασε από το εγώ του ποιήματος

βλέπει πιο πέρα.

Χώμα τραχύ σε κάθε σχέδιο

να το φτάσω — ξέρει πιο πολλά από μένα —

απρόσιτο μένει.

Σκάβοντας στο ορυχείο της καρδιάς

μέχρι να περάσει

το ρίγος της άρνησης που δίνει η ομορφιά.

Οι εκκρεμότητες της ροής.

Το άλμα στο άγνωστο.

Η στοά που γεννά η συστροφή.

Ο λύχνος μετέωρος 

αλλά το φως ιδού.

Κλειδιά που τραγουδάνε στο νερό

Έχω;
Ιδέες τοπίου
— ίσως μόνες —Μα τίποτα δεν μένει μόνο του.
Δάκρυ στα χρώματα
ρωγμές των θαυμάτων.
Το πρόσωπο
ξαναγυρνά
στην εικόνα της πίστης του.
Ο στίχος
έπεσε
εκεί που δείχνεις.

belvedere

Ο ρυθμός του φάρου εμφανίζει και εξαφανίζει
Τον κυματισμό. 

Έχω έρθει από πολύ μακριά σ' αυτό το ακρωτήρι.

Τι θέλει από μένα;

Αυτή τη στροφή του φωτός την πιάνω και την χάνω. 

Παιχνίδι;

Η θάλασσα έχει τον δικό της ρυθμό. 

Λιγότερο ή 

Περισσότερο νερό που σκάει στα πόδια μου 

Και μερικές φορές πολύ πιο πέρα, στην ακτή, 

Υφαίνοντας κοχύλια.

Η νύχτα εδώ 

Έχει στο παράθυρό της μια κερασμένη ματιά, χωρίς όρια, 

Λίγο αλάτι κι ένα κλωναράκι μίνθης να χαϊδέψεις. 

Να το χαϊδέψεις, ο ουρανός κάθεται.