Από αινίγματα στους παλμούς

Ό,τι έσπασε από το εγώ του ποιήματος

βλέπει πιο πέρα

Χώμα τραχύ το κάθε σχέδιο

— ξέρει πιο πολλά από μένα —

απρόσιτο μένει;

Σκάβοντας στο ορυχείο του μαρτυρίου

στην ύστερη πνοή του

ρίγος της άρνησης η τελευταία ελπίδα;

Οι εκκρεμότητες της ροής στη θέση τους.

Το άλμα στο άγνωστο σώνει και καλά.

Η στοά που γεννά η συστροφή απ'την αυγή
νεκρές προσευχές.

Ο λύχνος μετέωρος διανύει τον απόκοσμο πόθο.

Είμαι μόνος.

belvedere

Ο ρυθμός του φάρου εμφανίζει και εξαφανίζει τον κυματισμό. 

Έχω έρθει από πολύ μακριά σ' αυτό το ακρωτήρι.

Τι θέλει από μένα;

Αυτή τη στροφή φωτός την πιάνω την χάνω. 

Παιχνίδι;

Η θάλασσα έχει τον δικό της ρυθμό. 

Σωροκύματα νερό που σκάει στα πόδια μου. 

Μερικές φορές πολύ πιο πέρα από την ακτή, θρυμματίζεται

επιζητώντας άνεμο.

Η νύχτα εδώ ξεμακραίνει απ'το παράθυρο την κερασμένη ματιά.

Άφησε λίγο αλάτι κι ένα κλωναράκι δάσους να χαϊδέψεις. 

Να το χαϊδέψεις, που κατά τον ορίζοντα διαλύομαι σε χίλια πράγματα.

Ασυνήθιστη συνάντηση

Είναι το ηλεκτρονικό ίχνος 

του γείτονα, μέσα από του καλωδίου τη μοχθηρή σκιά.

Ό,τι δεν είμαι, ό,τι δεν θέλω, μπήκε από την πόρτα σαν αυτές 

που ανοίγουν και γεννιούνται οι κόσμοι ιππεύοντας 

το θάνατό μου.

Πώς να χαθώ; 

Η σήτα θυσιάστηκε ήδη από το νύχι 

του γάτου 

σ' ένα κύμα ξενοιασιάς. 

Είναι 

καιρός ν' αφήσεις τον ελαιώνα;

Εσύ 

δεν ζήτησες χαρακτηριστικά καθορισμένα;

Σε κάποια μελλούμενη ώρα, 

ξένος τόπος μπορεί να σε δεχτεί. Και είναι μάταιη η αποφυγή του.

Εγώ θέλω μόνο να ξέρω γιατί.

Κλειδιά που τραγουδάνε στο νερό

Έχω;
Ιδέες τοπίου
— ίσως μόνες —Μα τίποτα δεν μένει μόνο του.
Δάκρυ στα χρώματα
ρωγμές των θαυμάτων.
Το πρόσωπο
ξαναγυρνά
στην εικόνα της πίστης του.
Ο στίχος
έπεσε
εκεί που δείχνεις.