Ό,τι έσπασε από το εγώ του ποιήματος
το ήπιε
βλέμμα ζωγραφιάς, βγήκε από την ακουαρέλα
χώμα τραχύ, κάθε σχέδιο
με ανατολή από κουβέντες
ως τη δύση της προηγούμενης εβδομάδας
που ήταν κάποιος εδώ
— ξέρει πιο πολλά από μένα —
απρόσιτος μένει;
Σκάβοντας στο ορυχείο του μαρτυρίου
την ύστερη πνοή του ένα ρίγος της άρνησης
εμφανίζει την τελευταία ελπίδα.
Οι εκκρεμότητες της ροής στη θέση τους.
Το άλμα στο άγνωστο — σώνει και καλά.
Η στοά, που γεννά η συστροφή απ'την αυγή
νεκρές προσευχές.
νεκρές προσευχές.
Ο λύχνος μετέωρος διανύει τον ικανοποιημένο πόθο.
Τινάζει τα πέταλα του άνθους
που έσπειρε στην αγωνία την άφιξη εικόνων.