Ό,τι έσπασε από το εγώ του ποιήματος
βλέπει πιο πέρα.
Χώμα τραχύ σε κάθε σχέδιο
να το φτάσω — ξέρει πιο πολλά από μένα —
απρόσιτο μένει.
Σκάβοντας στο ορυχείο της καρδιάς
μέχρι να περάσει
το ρίγος της άρνησης που δίνει η ομορφιά.
Οι εκκρεμότητες της ροής.
Το άλμα στο άγνωστο.
Η στοά που γεννά η συστροφή.
Ο λύχνος μετέωρος
αλλά το φως ιδού.