α'
Το φως διάκοσμος στη μέρα
Φυλάγοντάς το γι' αργότερα
Οι ίνες των λεπτών τινάζονται στο ρολόι
Κάποιες ώρες βαπτίζονται από τη φασαρία
Δεν είναι μόνο ο ιστός που παγιδεύει
Κι ένα ταξίδι δοκιμάζει την φυγή
Κι ένα ταξίδι δοκιμάζει την φυγή
Ο χρόνος σ' ένα δισταγμό έχασε τους δείχτες
Επιστρέφοντας το φως στη σιωπή
Έτσι κανένα καλούπι δεν πήρε το σκήπτρο
Του σύμπαντος σε γκρίζα μέρα
Αυτός όμως ήταν η όψη
Με βλέμμα που αδειάζει μέσα στους κάμπους
Η τωρινή σκιά
Το μοναδικό σημάδι σε μαύρες γωνίες
Ανάμεσάς σας αιώνια πτώση σαν εμβατήριο
Με παλλόμενα φτερά
β'
Κανείς ουρανέ κανείς
Το σύννεφο σε στρώματα από τη γη στον διψασμένο
Ουρανό
Το πρόσωπό του δεν μπορεί να το κρύψει
Ύποπτος ως κι ο ουρανός;
Κανείς ουρανέ κανείς χωρίς όπλα
Στον Γολγοθά του σύμπαντος
γ'
Οδήγησε όπως οδηγούν οι ανοιχτοί ορίζοντες
Μοιραίοι από παλιά σκαλιά
Στριφογυριστά, πριν υπάρξει ο χρόνος
Με χρώμα του αίματος στο ριγμένο φυσίγγι
δ'
Βρεθήκαμε στο άπειρο παιχνίδι
Όπου ο τοίχος διαλύεται σε στάχυα
Ο φλοιός της γης αντιφεγγίζει
Την ορυκτή της γέμιση
Τώρα βρέχει
Σκεπή
ε'
Οι καλπασμοί στο πέταλο
Των καλπασμών
Κολλημένος τροχωράω
Στην κινούμενη άμμο
Τα σύννεφα ας εκραγούν
Στον πνιγμό τους
Ο κεραυνός στην ηχώ του
Και αυτό το όνειρο στο χώμα του ας επιστρέψει