Απ' αίνιγμα σ' αίνιγμα (β)

 

στ'

Πέρασαν τα σύννεφα της αποθέωσης 

Ηττημένα

Παραδώθηκαν στη σκιά τους

Ηλιακό δάκρυ για προσκεφάλι

Όραση με λαμπτήρα προσμονής στο

Νερό που καλπάζει στην πέτρα

Περιστέρι στο χρώμα των νεκρών

Αμίλητα πρόσωπα σαν δρόμος πολέμου

Μια παιδική ζωγραφιά - καρδιά

Και στάχυα άτριφτα στ'αλώνι

Τώρα μπορείς να βαδίσεις

ζ'

Ξοδεύουμε μαζί τις ώρες μας
Το τοπίο απλώνεται από το βάθος του ματιού

Μαθαίνω να βλέπω

Αυτή την όραση μέχρι να κρυφτεί

 

Δεν ταιριάζει σε ό,τι βλέπει 

Σαν να 'ναι αντικλείδι

Μια γιορτή στην ύπαιθρο εν μέσω πτώσεων 

Βάζει το βέλος στο τόξο

η'

Η συγκέντρωση στη φεγγαρόφωτη πλατεία διαλύθηκε
Τα μικρόφωνα με μια προφυλακτική χειραψία

Απομακρύνθηκαν χωρίς να μιλούν

Οι καμαρωτοί φωτισμοί κατέβηκαν τη σκαλωσιά και 

Συνόδευαν την αποχώρηση

Μ' ένα βιολάκι λέξεων μια κάποια οικειότητα

Ένας αστείος τόνος μοιάζει με μπαγκέτα ντράμερ και 

Χτυπάει τα ξύλινα πλευρά του ηχείου

Συνεπαρμένος απορούσα σαν κιθάρα δίχως χορδές

Που ξετρύπωσα από μία αποθήκη

Τα πάντα γίνονται

Ας ηχήσει