Είναι το ηλεκτρονικό ίχνος
του γείτονα μέσα από του καλωδίου τη μοχθηρή σκιά.
Ό,τι δεν είμαι, ό,τι δεν θέλω, μπήκε από την πόρτα σαν αυτές
που ανοίγουν και γεννιούνται οι γεωγραφίες ιππεύοντας
σύννεφο μιας ερχομένης ομίχλης.
Πώς να χαθώ;
Η σήτα θυσιάστηκε ήδη από το νύχι
του γάτου σ' ένα κύμα ξενοιασιάς.
Είναι
καιρός ν' αφήσεις τον ελαιώνα;
Εσύ
δεν ζήτησες χαρακτηριστικά καθορισμένα;
Σε κάποια καπετάνισσα ώρα
ξένος τόπος μπορεί να σε δεχτεί. Και είναι μάταιη
η αποφυγή του.
Εγώ θέλω μόνο να ξέρω γιατί, ν' ανοίξει η πύλη
στον τρύγο της αβύσσου.