βυθισμένες εκρήξεις οι νευρώνες που γνωρίζουν το αίμα
κρουστός λαιμός
γυρεύοντας κινήσεις νοερά ο κανονικός σφυγμός
κυλάει τη φωνή του
στεριά που εξατμίζεται μόλις σχηματιστεί, επάνω στη σκηνή
στα ίδια πατήματα ήπιε και την αφήγηση, το γιαλό που χύθηκε άφθονο 
και μια τεράστια ποσότητα από όμορφη μέρα 
ένα στιγμιαίο χρώμα που κάνει τα στάχυα πύλη 
και κάποια πράγματα νοητά - 
τίποτα - μεταβαλλόμενες γούρνες αράδα απ'το βουνό
δροσίζουν την πλατειά επιφάνεια 
κι αγίασμα ο άνεμος όταν αγγίζει το ραγισμένο κόρφο λύνοντας αινίγματα
ως που η εικόνα εμφανίζει τη συνουσία με το σήμερα
στο σύρμα της,
πηγμένη φτερούγα του ασταθούς
ανάγκη για παράσταση γραμμένη βάδισμα
πληθώρα ήλιων
τρίξιμο
η μάγισσα φύση
τα ζωηρά δώρα στη μέγγενη των άστρων
από ίχνη σε χρόνο στάχτη
που μας καταγράφει ακόμα φαγώσιμοι
πελεκητές νότες στο ανηφόρι
και για τους κομήτες αφήνω νησί, άν υπάρχει πράγματι, 
που κάνεις μια έτσι κι ύστερα κυνήγια
στο μύλο του αποτραβηγμένου από τις ευχές