Κάρυστος 


μετρημένη σε βάθος αστραγάλου
που καίει στο πέταλο η φλέβα τής υγρασίας
σε μετακινεί

κι ύστερα
ένα πριονισμένο κύμα στο καλάθι μπορεί να περάσει μια κραυγή
στον χαμηλότερο φθόγγο της οκτάβας
να δέσει μια αόρατη ακτή που έδειχνες
το λιμάνι και ο θρύλος σου στο λατομείο
μ' έναν ήλιο του τροχιστή
ποιος ξέρει τι πρόκειται να μοιραστούμε
θραύσματα και μάγοι, σ´ ένα προσκλητήριο
που σε περιέχει το πέρασμα
το σκούξιμο από μια ανακατωμένη συστάδα καραβόπανα
τα δίχτυα μ´ ένα αύριο στην άκρη του καρφιού, αλλάζουν στο αντίθετο
κι ένα γαλαζωπό άνθος χιμά από το Καβοντόρο κι από χρόνια
ζωή, που με το ματρακά στο χέρι
οροσειρά,
όπως πατάει στην χορδή της
η δύναμη του μάρμαρου από τη μεγάλη γέφυρα
κατά βάθος πέτρινη αψίδα κλειστή και ελεύθερη
η ανάσα της ανεμοδούρας

σε αφήνει

σε φέγγει

χορτάρι και πέτρες ακόμα
αναπτύσσονταν,
λέξεις των ιχνών καμμία, στρόβιλος
σε παραγωγική γνωριμία
το χαμηλό σύννεφο και ο μαγνήτης
από τις κορυφές
έτσι όπως αλλάζουν τη σκυτάλη
αναμετρούνται βίαια
στη συσσωρευμένη αρμονία
που τρυπανίζει ο αέρας
άθικτη ακτίνα
προσανατολίζεσαι
και διαλύει την ανθηρή ομίχλη
έτσι βλέπει
το άλλο Εσύ, 
τυφλό στο δρόμο του
τυφλό στους δρόμους τους

Contre-jour

το φωτογραφικό αποτύπωμα βγαίνει πρόθυμα πάνω στο συνειδητό του ίχνος με όλες τις περίεργες δονήσεις που αγκαλιάζουν οι νεκροί δρόμοι και η θέρμη από τον ελευθερωτή λαιμό
στο φτερό τού ύφους αταλάντευτο και επίφοβο δακρύων στο λοφίο των αριθμών κάτοπτρο καθετότητας και τα λαγόνια προορισμοί γδαρμένοι από το περίγραμμα του χρώματος τολμώ της ταραχής ήσυχο νεύρο.
 Μια σκέψη στο πέταλο της σκέψης όταν της λείπει το νόημα

Ο ρυθμός του φάρου βαθμιαία εμφανίζει κι εξαφανίζει
το κύμα οριοθετημένης θάλασσας.
Το ακρωτήρι ακρίβειας η νηνεμία της προβλήτας. Το Άλμπατρος
που τα ξεχερσώνει σα γαλέτα.
Τα μέτωπα ασκούνται  στο ναυάγιο. Ο εσωτερικός κύκλος
δυναμώνει τη συστροφή του νερού που το καταπίνει.

Η ομίχλη από τα έλατα φτάνει στους πολύπολους νευρώνες
κι ως την όχθη του απόλυτου ακέραστη ματιά.
Η ανακριβής απόσταση όταν τη διασχίζει ένα πιπερώδες κλωναράκι μίνθης.

Οι τιμές των υλικών στη ράχη είναι το χτίσιμο κι ο μάστορας
που το κονιορτοποιεί. Το σώμα κι αυτή η δυνατότητά του να νομίζει
ότι απλώς προχωράει.


Λίγα λεπτά διατάσεις επεξεργασίας το τέντωμα χορδής χωρίς καμμία ονομασία ύπνωσης και όλα στις επάλξεις αόρατου τροχού, προβαλλόμενος θολά στο βάθος ενός πηγαδιού στήριξε τους αγκώνες με δυο αντίλαλους απόνα χέρι σε ευθεία γραμμή κι από την άλλη βράχος που τον εκσφενδονίζει στο απύθμενο βάραθρο ένα αεικίνητο χαϊκού, η σιωπή φεγγίτη που νιώθει των επιλύσεων βγήκε από το κάδρο με δάχτυλα σε φύλλα τέφρας κι ενώ το άμετρο εύρος τους σχηματίζει τη φουσκονεριά στο μέτωπο δεν είναι παρά το ηχηρό μέσα του με ακατάληπτο αίμα. Προφανώς παρόντες στο χώμα των ποικιλιών.
Έξω από τις λέξεις έχει κίνηση από σκιές
παράφορα πνεύματα και χαριτωμένα τύμπανα
που κέρδισες την ύλη. Λευκά και ρόδινα στα δυό τα άνθη 
ο κεραυνός ξάστερη ασυνέχεια 
εξορυγμένη από τα βουνά σαν από αιώνες ακοή
χωνεμένη βαρύτητα κι αντίκρυ οι γκρεμοί
που καθρεφτίζουν
μεταμορφωμένοι ακροβασία
από στιγμή
για στιγμή
που δεν ανταλλάσεις μ' άλλη.