πιστεύεται ότι εκεί υπάρχουν όλες οι συνθήκες,
σε μια κατά το ποίημα αόριστη δόνηση
που γελάει σα νόμος και σκάει την ώρα περαστική,
η έλξη της λαμποκοπά αμφίεση και μια χαρά αυγής
από τα βούκινα που κάνουν τα χέρια
στους ώμους, ρήγματα για να βρέχει πάντοτε

τα συμπεράσματα αργούν και τα στόματα
αλεξικέραυνα,
που ενώνουν τα δόντια σε εναέρια γέφυρα
από τα μέταλλα χτύπων καρδιάς

πλάσματα με λάμψη απόδρασης
στους εγκόσμιους λογισμούς,
στις αράδες πίστωσης από αρχαία κόκκαλα
ακόμα και στο γραμμένο με ακρίβεια που σβήνει
μ' ενα γέλιο άδεια λεπτά

από τη μπιχτή τού αέρα
ή την παύση του κάθε σημασίας
όσο και παρουσίας εμφανίζονται οι σκιές
σε ομόκεντρους κύκλους για τα ερέβη
των αρχικών κυμάτων
ή μια αφαίρεση γραφής από γραφή
που σημαίνει
φωνή
από στριμωγμένη γωνία, αχόρταγη
κανένα κτήμα
το υποκείμενο φυσημένο ρήμα
εκτός σχεδίου


κι εσύ, ποίημα, έπειτα ακολούθα,
στο κέντρο τράβα απ' τη χορδή του
τον κύκλο της αλήθειας
όπως μονάχα ξέρεις - πάνω στα δάχτυλα
τραγούδι που σπάζει
όπως η βροχή στο φύλλο
και στο αυλάκι ανθίζουν από το μέτωπο κοντά

κοντά μ΄ένα πλατάγισμα
από το λαιμό,
τ'αρώματα, πέφτουν στο ριγωμένο
κι ακόμα οι ύφαλοι
που χάνονται σε αθόρυβες λέξεις

από τον ουρανό
είναι σαν δίχως
του είναι, το σύννεφο
κι όλα: το ιπτάμενο γρανάζι
στο στηθαίο τα κάγκελα
λαλιάς ψηλοί καλπασμοί
ως τα ρουθούνια δυο αλόγων
το συν, δροσόφιλα στη γη,
κόλληση ηλεκτρική
και μέσα πιο πολύ στο βάθος οπτασία
ωμή,
τίποτα δεν ξέρεις

οπλές, χρεμετισμοί,

να καεί στην αστραπή



















ό,τι για μένα ξέρατε γκαραβέλια ή ψαρόνια του κάμπου

χαράματα ή νύχτα πρωινή
από τη χιαστί εναλλαγή των άκρων
ένα μετέωρο απομεινάρι στο χώμα, που ξεδιψάει ώρα
με γλόμπους αναμμένους, σ' αυτή την παράδοση
χρωματισμένη μια απορία που αν την κοιτάξεις
όνομα δεν έχει αποκτήσει
άρρητη συμφωνία και ξαναρχίζει

χεράκι χεράκι πάνω στην κληματαριά των σημαδιών
από τις αρχαίες ρίζες του το φως και οι φύτρες του νογάνε καιρό,
στροβιλίζοντας πέφτουν ανάμεσα στα σύρματα
λιόδεντρα του τεντωμένου καρπού
και μια χαρά σαν φίλη

Μια μεταβλητή: οστά που σαρκώνονται
στο ρόδι και στο πολύωρο μονοπάτι που σβήνει
κορφιασμένο
με τη λάμψη σε αόρατη περίπτυξη

Παρακάτω η χαρά - πέρα από το φράχτη -
καθώς οι δικοί τους στίχοι με μια λαλιά
τον χρόνο σταματούν δυσφημισμένο,
η πλάνη φανερή, δεν τυλίγεται
με φύλλα, ή θάλασσα ξεβρακωμένη,
συγκλίνουν τα κεφάλια κι ενσωματώνονται
σε μετέωρο σασί, σε έδαφος σκασμένο -
παράχορδο: το φλογισμένο
σημάδι, κάποιας άλλης τροχιάς
χαλίκι ή βαλάντωμα από
μάζα σιωπηλή σε στρόβιλους
η δίνη, ή η  λαύρα παρεκεί,
που κυκλώνουν απαλά και μάταια
και στην καμπύλη μέσα
αν πέσεις ποτέ δεν πέφτεις

Από το κοίλωμα και με λίγο ασβέστη
στρώνεις γήπεδο νέο,
μοναδικά και αξεχώριστα
στην έρημο την εποχή των αστεριών
φθόγγοι
που χαζεύουν
υπνωτισμένες λάμπες
















Κάρυστος 


μετρημένη σε βάθος αστραγάλου
που καίει στο πέταλο η φλέβα τής υγρασίας
σε μετακινεί

κι ύστερα
ένα πριονισμένο κύμα στο καλάθι μπορεί να περάσει μια κραυγή
στον χαμηλότερο φθόγγο της οκτάβας
να δέσει μια αόρατη ακτή που έδειχνες
το λιμάνι και ο θρύλος σου στο λατομείο
μ' έναν ήλιο του τροχιστή
ποιος ξέρει τι πρόκειται να μοιραστούμε
θραύσματα και μάγοι, σ´ ένα προσκλητήριο
που σε περιέχει το πέρασμα
το σκούξιμο από μια ανακατωμένη συστάδα καραβόπανα
τα δίχτυα μ´ ένα αύριο στην άκρη του καρφιού, αλλάζουν στο αντίθετο
κι ένα γαλαζωπό άνθος χιμά από το Καβοντόρο κι από χρόνια
ζωή, που με το ματρακά στο χέρι
οροσειρά,
όπως πατάει στην χορδή της
η δύναμη του μάρμαρου από τη μεγάλη γέφυρα
κατά βάθος πέτρινη αψίδα κλειστή και ελεύθερη
η ανάσα της ανεμοδούρας

σε αφήνει

σε φέγγει

χορτάρι και πέτρες ακόμα
αναπτύσσονταν,
λέξεις των ιχνών καμμία, στρόβιλος
σε παραγωγική γνωριμία
το χαμηλό σύννεφο και ο μαγνήτης
από τις κορυφές
έτσι όπως αλλάζουν τη σκυτάλη
αναμετρούνται βίαια
στη συσσωρευμένη αρμονία
που τρυπανίζει ο αέρας
άθικτη ακτίνα
προσανατολίζεσαι
και διαλύει την ανθηρή ομίχλη
έτσι βλέπει
το άλλο Εσύ, 
τυφλό στο δρόμο του
τυφλό στους δρόμους τους

Contre-jour

το φωτογραφικό αποτύπωμα βγαίνει πρόθυμα πάνω στο συνειδητό του ίχνος με όλες τις περίεργες δονήσεις που αγκαλιάζουν οι νεκροί δρόμοι και η θέρμη από τον ελευθερωτή λαιμό
στο φτερό τού ύφους αταλάντευτο και επίφοβο δακρύων στο λοφίο των αριθμών κάτοπτρο καθετότητας και τα λαγόνια προορισμοί γδαρμένοι από το περίγραμμα του χρώματος τολμώ της ταραχής ήσυχο νεύρο.
 Μια σκέψη στο πέταλο της σκέψης όταν της λείπει το νόημα

Ο ρυθμός του φάρου βαθμιαία εμφανίζει κι εξαφανίζει
το κύμα οριοθετημένης θάλασσας.
Το ακρωτήρι ακρίβειας η νηνεμία της προβλήτας. Το Άλμπατρος
που τα ξεχερσώνει σα γαλέτα.
Τα μέτωπα ασκούνται  στο ναυάγιο. Ο εσωτερικός κύκλος
δυναμώνει τη συστροφή του νερού που το καταπίνει.

Η ομίχλη από τα έλατα φτάνει στους πολύπολους νευρώνες
κι ως την όχθη του απόλυτου ακέραστη ματιά.
Η ανακριβής απόσταση όταν τη διασχίζει ένα πιπερώδες κλωναράκι μίνθης.

Οι τιμές των υλικών στη ράχη είναι το χτίσιμο κι ο μάστορας
που το κονιορτοποιεί. Το σώμα κι αυτή η δυνατότητά του να νομίζει
ότι απλώς προχωράει.


Λίγα λεπτά διατάσεις επεξεργασίας το τέντωμα χορδής χωρίς καμμία ονομασία ύπνωσης και όλα στις επάλξεις αόρατου τροχού, προβαλλόμενος θολά στο βάθος ενός πηγαδιού στήριξε τους αγκώνες με δυο αντίλαλους απόνα χέρι σε ευθεία γραμμή κι από την άλλη βράχος που τον εκσφενδονίζει στο απύθμενο βάραθρο ένα αεικίνητο χαϊκού, η σιωπή φεγγίτη που νιώθει των επιλύσεων βγήκε από το κάδρο με δάχτυλα σε φύλλα τέφρας κι ενώ το άμετρο εύρος τους σχηματίζει τη φουσκονεριά στο μέτωπο δεν είναι παρά το ηχηρό μέσα του με ακατάληπτο αίμα. Προφανώς παρόντες στο χώμα των ποικιλιών.
Έξω από τις λέξεις έχει κίνηση από σκιές
παράφορα πνεύματα και χαριτωμένα τύμπανα
που κέρδισες την ύλη. Λευκά και ρόδινα στα δυό τα άνθη 
ο κεραυνός ξάστερη ασυνέχεια 
εξορυγμένη από τα βουνά σαν από αιώνες ακοή
χωνεμένη βαρύτητα κι αντίκρυ οι γκρεμοί
που καθρεφτίζουν
μεταμορφωμένοι ακροβασία
από στιγμή
για στιγμή
που δεν ανταλλάσεις μ' άλλη.